Αναδημοσίευση από μπασκετικό φόρουμ:

Στο ροντέο του Ελ Πάσο ο Λούκυ Λουκ, ο γνωστός πρώην φτωχός αλλά ακόμη μόνος κάουμποϋ, δεν μπορούσε να πείσει τους ντόπιους για το όνομα «Ala» («Φτερό» στα Ισπανικά), αλλά ούτε ήθελε να ακούει το δικό τους όνομα, το «Εstrella» («Αστέρι»). Εμφανιζόταν λοιπόν κατ’ ανάγκη ως «ενωτικός» και πρόβαλλε δήθεν το όνομα της πόλης: «Ελ Πάσο».

Στο παρασκήνιο όμως εκπαίδευε από το καλοκαίρι τον Ρήγα, τη Ντάμα, τον Βαλέ και άλλους παπαγάλους, που είχε φέρει μαζί του από την απέναντι όχθη του Μεγάλου Ποταμού (Rio Grande), να επαναλαμβάνουν με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία το όνομα «Ala» («Φτερό»), όνομα το οποίο στο Ελ Πάσο δεν υπήρξε ΠΟΤΕ και δεν σήμαινε ΤΙΠΟΤΕ για την ομάδα ροντέο της πόλης.

Το συνεργείο της τηλεόρασης δεν εντυπωσιάστηκε λοιπόν. Έτσι μπήκαν σε εφαρμογή άλλα μέσα. Στην ανάπαυλα το δεύτερο αφεντικό του παπαγάλου Βαλέ, ο ίδιος ο Λούκυ Λουκ, πρώην φτωχός αλλά ακόμη μόνος, όρμησε καβάλα στο άλογό του, τη γνωστή Ντόλλυ, έξω από το ροντέο, προς το «βαν» της απευθείας μετάδοσης και, ώ του θαύματος (!), όταν ξανάρχισε ο αγώνας εμφανίστηκε στις οθόνες των τηλεοπτικών δεκτών της περιοχής Ελ Πάσο, Νuevo Rio Grande κλπ., αλλά και ακόμη πιο μακρυά, στη Γκουανταλαχάρα, στο Ακαπούλκο, στο Μπάτον Ρουζ και στη Νέα Ορλεάνη, αντί της συντομογραφίας «EST» (Αστέρι) η συντομογραφία «ALA» (Φτερό). Κι έτσι ο Λούκυ Λουκ και τρεις από τους τέσσερις Ντάλτον (πλην του Άβερελ), προερχόμενοι όλοι από το Νuevo Rio Grande, πανηγύριζαν ότι κατέκτησαν τις απάτητες «κορυφές» του ροντέο του Ελ Πάσο, που τους φιλοξενούσε!

Οι ντόπιοι στο Ελ Πάσο θορυβήθηκαν.

Οι πιο ευέξαπτοι πρότειναν να λυθούν τώρα οι «εκκρεμότητες» με τους περαποταμίτες, τη στιγμή ακριβώς που η ομάδα βρισκόταν μόνη πρώτη στη βαθμολογία της Α2’ ροντέο, ώστε να σοβαρευτούν γρήγορα οι συνεταίροι και να γλυτώσουν μεθαύριο την «πίσσα» και τα «πούπουλα». Άλλωστε οι ντόπιοι αυτοί, είτε στην Α2', είτε στην Α1', είτε στο τοπικό πρωτάθλημα ροντέο, ήξεραν ΠΟΥ βρίσκονταν και ΓΙΑΤΙ. Αν ήθελαν να υποστηρίζουν άλλη ομάδα και όχι το «Αστέρι» (το σημερινό «Φτερωτό Αστέρι») του Ελ Πάσο, τότε θα μπορούσαν κι αυτοί να έχουν γίνει «πελάτες» σε μεγαλύτερα ροντέο, για παράδειγμα απέναντι, στην άλλη όχθη του Μεγάλου Ποταμού, στο ροντέο «Νuevo Rio Grande», όπου βρισκόταν το «κλουβί» (και το κυρίως καναβούρι) του Βαλέ και των άλλων παπαγάλων.

Οι πιο ψύχραιμοι συνιστούσαν με σοβαρά επιχειρήματα υπομονή. Ωστόσο εκείνη ακριβώς τη στιγμή έφτασε μήνυμα (sms) στο κινητό τηλέφωνο ενός από τους ευέξαπτους. Το μήνυμα πληροφορούσε, ότι οι «φίλοι του συλλόγου» προσκαλούνταν στις 24 Μαρτίου στις 8 το βράδι σε γεύμα (δωρεάν) στη locanda (πανδοχείο) «Τío Τhomas» («Μπάρμπα Θωμάς»), για να ανταλλάξουν απόψεις για το μέλλον της ομάδας.

Το μήνυμα υπέγραφε ο ίδιος ο Λούκυ Λουκ, ο πρόεδρος της διοικούσας επιτροπής του ροντέο της «Αlada Estrella» («Φτερωτό Αστέρι»), ο οποίος, όπως φαινόταν, φιλοδοξούσε να τιμήσει και το αξίωμα του Προέδρου κάποιου υπό ίδρυση «Ala Members Club» (!), να είναι δηλαδή ταυτόχρονα «Σωκράτης Κόκκαλης» και «Τάκης Τσουκαλάς», όπως θα έλεγαν στην Ελλάδα.

Το περίεργο ήταν, ότι ως Αντιπρόεδρος του ίδιου «Members Club» (!) φερόταν άλλο επίσης μέλος του ΔΣ της «Αlada Estrella», που είχε διατελέσει κατά το παρελθόν πρόεδρος σε μικρό συνοικιακό ροντέο στα πεδινά της πόλης του Ελ Πάσο και είχε συνεργαστεί με τον Λούκυ Λουκ, όταν ο ήρωάς μας είχε επιχειρήσει δειλά, μαζί με άλλους λαθρομετανάστες, να βουτήξει νύχτα χωρίς φεγγάρι στον Μεγάλο Ποταμό (Rio Grande) και να περάσει απέναντι, στο Ελ Πάσο, σε αναζήτηση καλύτερης τύχης. Το πανδοχείο «Τío Τhomas» («Μπάρμπα Θωμάς»), που θα φιλοξενούσε την εκδήλωση, ανήκε επίσης σε «Abajo Elpasano» (Κάτω Ελπασίτη), μέλος και αυτός του ΔΣ της «Αlada Estrella», που είχε επίσης διατελέσει κατά το παρελθόν πρόεδρος στο ίδιο συνοικιακό ροντέο του Ελ Πάσο, με το οποίο είχε συνεργαστεί ο Λούκυ Λουκ.

Ο Λούκυ Λουκ συμμετείχε στις διοικήσεις καμιάς δεκαριάς ομάδων (κυρίως ροντέο) με το συνθετικό «Ala» στο όνομά τους. Δεν ήταν λοιπόν απολύτως σαφές, αν στην εκδήλωση προσκαλούνταν μόνο οι φίλοι της «Αlada Estrella» («Φτερωτό Αστέρι») ή προσκαλούνταν επίσης οι φίλοι της «Atletico Union Ala-El Paso», οι φίλοι του «Ala Nuevo Rio Grande», όλοι μαζί ή κάποιοι χωριστά.

Κάποιοι ντόπιοι κατάλαβαν, ότι προσκαλούνταν οι φίλοι της «Αlada Estrella». Αποφάσισαν λοιπόν να παρευρεθούν, για να ανταλλάξουν απόψεις για την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση και επιτυχία της ομάδας τους: της «Αlada Estrella».

Ωστόσο άλλοι ντόπιοι έλεγαν, ότι επρόκειτο απλώς για εκδήλωση των φίλων της ποδοσφαιρικής ομάδας «Atletico Union Ala-El Paso», η οποία ουσιαστικά είχε μείνει ορφανή από τη στιγμή που ο Λούκυ και οι Ντάλτον πήραν την ομάδα ροντέο του συλλόγου αυτού και προσχώρησαν στην «Estrella» (εξ ού και το όνομα «Αlada Estrella»). Οι ίδιοι ντόπιοι αναρωτιούνταν: «Τι δουλειά έχουμε εμείς με το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο των «Abajo Elpasanos» (Κάτω Ελπασιτών); Εμείς στο ποδόσφαιρο, ιστορικά και διαρκώς, είμαστε με την ELPASANA, τη μία και μόνη ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης, που είναι γνωστή έξω από τα όρια του Ελ Πάσο».

Υπήρχαν βέβαια και οι επιφυλακτικοί, που ισχυρίζονταν ότι επρόκειτο απλώς για προσπάθεια καταμέτρησης της επιρροής του Λούκυ Λουκ, ως ηγέτη των διαφόρων εμμίσθων (κυρίως) αλλά και εθελοντών «Ala» («φτερών») στις δύο όχθες του Rio Grande. Tέτοιες καταμετρήσεις γίνονταν κατά καιρούς στο «Abajo El Paso» (Kάτω Ελ Πάσο), με ή χωρίς τη βοήθεια «εξωτερικών» παραγόντων και συνήθως με το κίνητρο του δωρεάν συσσιτίου. Οι επιφυλακτικοί πρότειναν μάλιστα να ξαναδιαβαστεί προσεκτικά η ιστορία που μόλις διαβάσατε, γιατί τέτοια πράγματα μπορεί να μη συμβαίνουν μόνο στο Φαρ Ουέστ, αλλά και κοντά σας.

Περιμένοντας την αυριανή επανεμφάνιση του ΕΣΠΕΡΟΥ, ως ΙΚΑΡΟΥ ΕΣΠΕΡΟΥ πιά, στις ψηλές κατηγορίες του Ελληνικού μπάσκετ, ας θυμηθούμε κάποια παλαιότερη συνάντηση με τη ΝΗΑΡ ΗΣΤ, αναδημοσιεύοντας το παρακάτω κείμενο από τον αυριανό "Εσπεριώτη":

Φθινόπωρο 1966. Πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος Α’ κατηγορίας Κέντρου. ΝΗΑΡ ΗΣΤ – ΕΣΠΕΡΟΣ.

Εμείς έχουμε μόλις προβιβαστεί. Παίξαμε την άνοιξη του 1966 στην τελική φάση της Β’ κατηγορίας Κέντρου στον «Τάφο του Ινδού» (Λεωφόρος Αλεξάνδρας), στο μοναδικό τότε «κλειστό» της Αθήνας. Προβιβαστήκαμε μαζί με τον ΑΡΙΩΝΑ και τον ΠΕΙΡΑΪΚΟ. Στον πάγκο έχουμε τον Κώστα Αναστασάτο. Παίζουν οι πιτσιρικάδες, που θα κατακτούσαν τους επόμενους μήνες διαδοχικά τα Πρωταθλήματα Εφήβων Κέντρου 1967 και 1968: Βλαχόπουλος, Κοντογιάννης, Τσιτσακόπουλος, Αλάτης, Α. Αντύπας, Κοσμίδης.

Η ΝΗΑΡ έχασε πέρυσι το πρωτάθλημα στις λεπτομέρειες από τον ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ. Είναι οπωσδήποτε πιο έμπειρη ομάδα και αναμφισβήτητα το φαβορί του αγώνα.

Παρότι ο αγώνας είναι για μας εξαιρετικά δύσκολος, το κλίμα στην Καλλιθέα της εποχής είναι ενθουσιώδες. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς επιτεύχθηκε η συνένωση των ποδοσφαιρικών ομάδων της πόλης (ΗΡΑΚΛΗΣ, ΕΣΠΕΡΟΣ, ΑΕ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ, ΚΑΛΛΙΘΑΪΚΟΣ) και η ίδρυση του ΓΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑ. Όλη η Καλλιθέα υποστηρίζει πια τη μια ποδοσφαιρική ομάδα (ΓΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑ) και τον ένα σύλλογο αθλοπαιδιών (ΕΣΠΕΡΟΣ).

Ξεκινάμε δύο πούλμαν από τη λέσχη του ΕΣΠΕΡΟΥ στη Θησέως, δίπλα στο τότε ανοικτό γήπεδο, έξω από τη Χαροκόπειο. Τα πούλμαν κατεβαίνουν μέχι την 9η στάση και παραλαμβάνουν και τους μπασκετόφιλους του ΗΡΑΚΛΗ. Κατευθυνόμαστε στην Καισαριανή. Το γήπεδο της ΝΗΑΡ ΗΣΤ είναι επίσης ανοιχτό. Στη θέση του κατασκευάστηκε αργότερα το σημερινό κλειστό. Η «πλάτη» του ακουμπά στον μαντρότοιχο του Σκοπευτηρίου. Όπως πάντα, η ομάδα μπαίνει από την είσοδο και οι υπόλοιποι κατευθυνόμαστε στη μάντρα. Χρήματα για εισιτήριο δεν υπάρχουν. Πηδάμε λίγοι-λίγοι τον μαντρότοιχο και καθόμαστε στην εξέδρα.

Το παιχνίδι αρχίζει. Ηρωϊκές εποχές. Φωτεινό πίνακα με σκορ και χρόνο δεν διαθέτει φυσικά κανένα ανοιχτό γήπεδο. Κάποιοι έχουμε εξειδικευτεί να κρατάμε το σκορ, το οποίο «τσεκάρουμε» κάθε τόσο, φωνάζοντας προς τον πάγκο μας: «Σκορ!». Αντίστοιχα, ιδιαίτερα προς το τέλος των αγώνων, όταν το σκορ είναι στον πόντο, φωνάζουμε: «Χρόνο!». Σε αυτές τις περιπτώσεις σηκώνεται κάποιος παίκτης από τον πάγκο μας και πηγαίνει πίσω από το τραπέζι της γραμματείας, ρωτώντας τον σημειωτή για το σκορ ή τον χρονομέτρη για τον χρόνο που απομένει. Γυρίζει στον πάγκο και φωνάζει προς εμάς: «Ένα και τριάντα πέντε» ή «ένα καλάθι εμείς». Απρόσμενα για μας, η ΝΗΑΡ ΗΣΤ δεν ήταν τόσο δυνατή ή, όπως αποδείχθηκε αργότερα, είμασταν πιο δυνατοί απ’ ό, τι νομίζαμε. Τάϊμ άουτ.

- Σκορ!
- Ένα πόντο αυτοί.
- Χρόνο!
- Εικοσιοκτώ δεύτερα.

Ύστερα από το τάϊμ άουτ ξεκινάμε την τελευταία επίθεση. Τα δευτερόλεπτα περνούν. Μας έχουν στριμώξει μακρυά από τη ρακέτα. Δύσκολα θα βάλουμε το καλάθι της νίκης. Η μπάλα φτάνει στον Κοντογιάννη, που κάτω από την πίεση του χρόνου ξεκινάει μπάσιμο από τα δώδεκα μέτρα. Πρώτο βήμα, δεύτερο βήμα και σουτάρει από το ύψος των ελευθέρων βολών. Μέσα! 73-72 μπροστά ο ΕΣΠΕΡΟΣ! Ορμάμε όλοι στο γήπεδο! Σηκώνουμε τους παίχτες στους ώμους. Κάποιος φωνάζει: «Δεν τελείωσε. Θέλει ακόμα δύο δευτερόλεπτα».

Βγαίνουμε. Στεκόμαστε στις πλάγιες γραμμές. Παίζονται τα τελευταία δύο δεύτερα. Λήξη! Μέσα πάλι! Ένα κουβάρι, παίκτες, προπονητής και φίλαθλοι, πανηγυρίζουμε!

Πέρασαν κιόλας σαραντατρία χρόνια…

- Μπαμπά ποιοί είναι αυτοί;

«Κοζάκοι» μου απάντησε. Δεν θυμάμαι αν μου εξήγησε περισσότερα. Ήμουν τότε 11 χρονών κι έχουν περάσει 43 χρόνια. (συνέχεια…)